آدم ها همه می پندارند که زنده اند.

من راه خانه ام را گم کرده ام ری را 
میان راه فقط صدای تو نشانی ستاره بود 
که راه را بی دلیل راه جسته بودیم
بی راه و بی شمال
بی راه و بی جنوب
بی راه و بی رویا 
من راه خانه ام را گم کرده ام 
اسامی آسان کسانم را
نامم را ، دریا و رنگ روسری تو را ، ری را
دیگر چیزی به ذهنم نمی رسد
حتی همان چند چراغ دور 
که در خواب مسافران مرده بودند !
من راه خانه ام را گم کرده ام آقایان
چرا می پرسید از پروانه و خیزران چه خبر
چه ربطی میان پروانه و خیزران دیده اید
شما کیستید؟
از کجا آمده اید
کی از راه رسیده اید
چرا بی چراغ سخن می گوئید
این همه علامت سوال برای چیست
مگر من آشنای شمایم
که به آن سوی کوچه دعوتم می کنید
من که کاری نکرده ام
فقط از میان تمام نامها
نمی دانم از چه (( ری را )) را فراموش نکرده ام
آیا قناعت به سهم ستاره از نشانی راه
چیزی از جرم رفتن به سوی رویا را کم نخواهد کرد ؟
من راه خانه ام را گم کرده ام بانو
شما ، بانو که آشنای همه آوازهای روزگار منید
آیا آرزوهای مرا در خواب ، نی لبکی شکسته ندیدید
می گویند در کوی شما
هر کودکی که در آن دمیده ، از سنگ ، ناله و
از ستاره ، هق هق گریه شنیده است
چه حوصله ای ری را !
بگو رهایم کنند ، بگو راه خانه ام را به یاد خواهم آورد
می خواهم به جائی دور خیره شوم
می خواهم سیگاری بگیرانم
می خواهم یک لحظه به این لحظه بیندیشم ...
- آیا میان آن همه اتفاق 
من از سر اتفاق زنده ام هنوز !
بی قرارم
بی قرارم
می خواهم بروم
می خواهم بمانم
دارم در ترانه ای مبهم زاده می شوم
به نسیما بگو کتابهای کودکان را 
کنار گلدان و سوالات هفت سالگی چیده ام
گونه هایم گر گرفته است
تشنه نیستم
می خواهم تنها بمانم 
در اتاق را آهسته ببند
شب پیش خواب باران و پائیزی نیامده را دیدم 
انگار که تعبیر تمام رفتن ها 
بازگشت به زاد رود شقایق است
حالا بوی مینار مادرم می آید
بوی حنا ، هفت سالگی ، سوال ، سفر ، ستاره ...
می خواهم به بوی ریواس و رازیانه بیندیشم
به بوی نان ، به لحن الکن فتیله و فانوس
به رنگ پونه و پسین کوه
می خواهم به باران ، به بوی خاک 
به اشکال کنار جاده بیندیشم
به سنگچین دود اندود اجاق ترنج
ترانه ، لچک ، کودری ، چلواری سپید ،
بخار نفس های استکان 
طعم غلیظ قند ، رنگ عقیق چای 
نی ، نافله ، نای ،
و دق الباب باد بر چارچوب رسواترین رویاها
نگفتمت وقتی که خاموشم 
تو در مزن ؟
می خواهم به رواج رویا و عدالت آدمی بیندیشم
می خواهم در کوچه های کهنسال آواز و بغض بلوغ 
به گیسوی بید و بوی بابونه بیندیشم
به صلوة ظهر و سایه های خسیس
به خواب یخ ، پرده توری ، طعم آب و حرمت علف .
چرا زبان خاموش مرا 
کسی در لهجه های این همه جنوب در نمی یابد ؟
نه ، دیگر از آن پرنده خیس
از آن پرنده خسته ... خبری نیست 
روی دیوار آن سوی پنجره 
کسی با شتاب چیزی می نویسد و می رود .
امروز هم کسی اگر صدایم کرد
بگو خانه نیست
بگو رفته است شمال 
می خواهم به جنوب بیندیشم
می خواهم به آن پرنده خیس ، به آن پرنده خسته 
به خودم بیندیشم 
گاهی اوقات مجبورم حقیقتی را پس گریه های بی وقفه ام پنهان کنم 
همین خوب است 
همین خوب است 

شیشه ای میشکند...

باز هفت سین سرور 
ماهی و تنگ بلور 
سکه و سبزه و آب 
نرگس و جام شراب 
باز هم شادی عید 
آرزوهای سپید 
باز لیلای بهار 
باز مجنونی بید 
باز هم رنگین کمان 
باز باران بهار 
باز گل مست غرور 
باز بلبل نغمه خوان 
باز رقص دود عود 
باز اسفند و گلاب 
باز آن سودای ناب 
کور باد چشم حسود 
باز تکرار دعا 
یا مقلب القلوب 
یا مدبر النهار 
حال ما گردان تو خوب 
راه ما گردان تو راست 
باز نوروز سعید 
باز هم سال جدید 
باز هم لاله عشق 
خنده و بیم و امید

پروانه من در تاری افتاده  که عنکبوتش سیر است